**చిరంజీవి : ఒక మధ్యతరగతి తండ్రి**
చిరంజీవి జీవితం గడియారం లాంటిది.
సమయం తప్పదు… క్రమం తప్పదు.
ఉదయం ఐదు గంటలకి కళ్లుతెరుస్తాడు.
అలారం మోగకముందే లేచే అలవాటు.
చీకట్లోనే పూజగదిలోకి వెళ్లి దీపం వెలిగిస్తాడు.
దీపం మిణుగురులో అతని జీవితం కనిపిస్తుంది.
నిశ్శబ్దం… క్రమశిక్షణ… బాధ్యత.
ఆ తర్వాత పేపర్.
తర్వాత చాయ్.
చాయ్ కప్పు చేతిలోకి రాగానే
అతని చూపు సహజంగా ఒక దిశగా వెళ్తుంది —
**వేణు గది వైపు.**
రోజూ ఒక్కసారి కాదు…
రెండు సార్లు కాదు…
ఎన్నిసార్లైనా ఆగిపోతాడు అక్కడ.
> *“నా కొడుకు…”*
> *“నా కలలన్నీ వాడి భవిష్యత్తులోనే.”*
ఇల్లు చిన్నదే.
పెద్ద హాల్ లేదు…
ఖరీదైన ఫర్నిచర్ లేదు…
కానీ ఆ ఇంట్లో ఒక గౌరవం ఉంది.
తండ్రి శ్రమతో నిలబెట్టిన గౌరవం.
వేణు చదువు కోసం
చిరంజీవి ఎన్నో కోరికలు చంపుకున్నాడు.
కొత్త బట్టలు కాదు…
కొత్త చెప్పులు కాదు…
*“పిల్లాడికి ఫీజు ముందే కట్టాలి”*
అదే అతని జీవిత తత్వం.
ఎన్నో అవసరాలు
“తర్వాత చూద్దాం” అని వాయిదా వేసుకున్నాడు.
అలాంటి ఆ రోజు మాత్రం…
వేణు లేచే తీరులో
ఏదో తేడా కనిపించింది.
కళ్లలో నిద్ర కాదు…
మత్తు అలసట.
చిరంజీవి మనసు ఒక్కసారిగా కుదుటపడలేదు.
తండ్రి అనుభవం అలా ఉంటుంది.
చూస్తే సరిపోతుంది…
అర్థమైపోతుంది.
చిరంజీవి దగ్గరికి వెళ్లాడు.
> **“వేణూ…”**
> గొంతు మృదువుగా ఉంది.
> ఆజ్ఞ లేదు…
> ఆగ్రహం లేదు…
> కేవలం భయం మాత్రమే.
> **“మేము కష్టపడుతున్నది
> నీకు భారంగా అనిపిస్తే చెప్పు నాన్నా…”**
కొంచెం ఆగి,
గొంతు ఇంకా నెమ్మదించింది.
> **“కానీ తప్పు దారిలో మాత్రం పోకు.
> జీవితంలో మళ్లీ మళ్లీ లేవచ్చు…
> కానీ అలవాట్లు పడితే లేవడం కష్టం.”**
వేణు తండ్రిని చూసి నవ్వాడు.
ఆ నవ్వులో గౌరవం లేదు…
వినయం లేదు…
అది తప్పించుకునే నవ్వు.
అది నిర్లక్ష్యపు నవ్వు.
ఆ నవ్వే
చిరంజీవిని భయపెట్టింది.
*“నా కొడుకు దూరమవుతున్నాడా?”*
అనే ప్రశ్న
అతని హృదయంలో మౌనంగా మొలిచింది.
--- మిగితా కథ కోసం పార్ట్ 2 చదవండి
లోకా సమస్తా సుఖినోభవంతు
**మీ గోగులపాటి కృష్ణమోహన్**
సూరారం కాలనీ, హైదరాబాద్
📞 9700007653
---
